Το ιδανικο δεν ειναι να εχουμε αξια για τους αλλους. Το ιδανικο ειναι να αξιζουμε για μας τους ιδιους. «Clarissa Lispector»

cafe_2Ξεκινήσαμε σαν μια παρέα που συχνά συναντιόταν και μιλούσε για ιδέες, συγγραφείς και βιβλία, στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο της καρδίας μας, και κάποια στιγμή αποφασίσαμε να γίνουμε λέσχη που θα διάβαζε και θα συζητούσε σοβαρή λογοτεχνία, ικανή να μας πάει παραπέρα, να μας «ψηλώσει» το νου, να μας διασώσει την ανθρωπιά, να μας βαθύνει και να μας κάνει ουσιαστικότερη την επικοινωνία. Κι έτσι κι εφέτος για όγδοη χρονιά, συνεχίζουμε ν’ ακολουθούμε τα μονοπάτια της καρδιάς και της σκέψης.     

Advertisements
Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΑΡΑΜΠΟΥΡΟΥ «Πατρίδα»

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΑΡΑΜΠΟΥΡΟΥ «Πατρίδα»

 

Με τον καιρό γίνεσαι τσιγκούνης στους θυμούς;

Τριάντα χρόνια, στη Χώρα των Βάσκων, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 έως το 2011, όταν η εθνικιστική οργάνωση ΕΤΑ ανακοίνωσε την οριστική παύση της ένοπλης δράσης. Οι δυο οικογένειες οι οποίες κατά το παρελθόν ήταν στενά συνδεδεμένες αλλά αργότερα χωρίστηκαν από το αίμα και κατέληξαν εχθρικές. Η βία της τρομοκρατίας τόσο έντονη, που οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, θέλοντας και μη, καλούνται να επιλέξουν πλευρά, και ο συγγραφέας, αναρωτιέται, μήπως η λήθη είναι ανέφικτη; Ο «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ;» όποιος βάφει τα χέρια του με αίμα, μπορεί να προσφέρει  λύσεις;  Ώσπου μπορεί να φτάσει κάποιος για να υπερασπιστεί την «ελευθερία»- πολιτική, κοινωνική, ταξική, γεωγραφική, και γλωσσική;

Αυτοί που έχουν χάσει πρόσωπα, με τραύμα από την «πράξει» της βίας, τα αλλά θύματα που μένουν πίσω με το δικό τους πόνο, μοναξιά, φανατισμό,   η εκδίκηση για την πολιτική βία η συγχώρεση, είναι αρκετή; Όταν  ο Χόσε Μαρί,  μετά από 17 χρόνια φυλακή, στέλνει την συγγνώμη του,  στην άλλοι οικογένεια που έχει σκοτώσει των άνδρα της καλύτερης φίλη της μητέρας του. Όταν έρχεται η συντέλεια του προσωπικού του κόσμου.  Καμιά συγχώρεση δεν μπορεί να επέλθει όταν τα άκρα επιμένουν στον πολιτικό φανατισμό, και  στη συνειδήσεις των ανθρώπων, των ιστορικών τραυμάτων που παραμένουν ανοιχτές.

Ο Γκόρκα, που πασχίζει να αποδράσει από την οικογένεια της τρομοκρατίας, μην μπορώντας να εναντιωθεί στην οικογένεια, συζεί με τον Ραμούντσο. Ο  συγγραφέας περιγραφή με πολύ αξιοπρεπή τρόπο την σχέση αυτοί των δυο ανδρών χωρίς να τους κάνει καρικατούρες, αγγίζοντας τα συναισθήματα τους, σε μια κοινωνία του21αιωνα που ακόμα είναι ταμπού να ομολογήσεις της ερωτικές σου προτίμησης. Μου άρεσε  η σκηνή που περιγράφει για την υπέρβαση που και οι οικογένεια έκανε να έρθει από την επαρχία για να είναι κοντά του ,και ο Γκόρκα όταν τους είδε δεν το πίστευε! Ο γυναίκες των δυο οικογενειών, που είναι τόσο μπερδεμένες, ξεροκέφαλες, αυταρχικές, στο δρόμο για την αγάπη, που όσα εμπόδια και να μπαίνουν στο δρόμο τους στο τέλος θα καταλάβουν ότι μόνο αυτό της σώζει!

(τραγούδι του Μίκελ Λαμπόα  Το πουλί είναι πουλί )

Αν του είχα κόψει τα φτερά

Θα ήταν δικό μου,

Δε θα το είχε σκάσει.

Όμως έτσι

Θα είχε πάψει  να είναι πουλί.

Κι εγώ …αγαπούσα το πουλί.

 

 

 

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

ΑΜΟΣ ΟΖ «ΙΟΥΔΑΣ»

ΙΟΥΔΑΣ «ΑΜΟΣ ΟΖ»

«Αυτοί που σε κάθε γενιά και γενιά ενσκήπτουν πάνω μας για να μας σώσουν…. Χωρίς να υπάρχει κανείς να μας σώσει απ΄ τα χέρια  τους…»

Ο Άμος Οζ σε ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, που για πρώτη   φορά  διάβασα,  αυτόν τον σπουδαίο συγγραφέα, που έζησε σε μια χώρα με μια ιστορία που έρχεται από πολύ παλιά…

 

Όταν ο Μωυσής  περιφερόταν, σε μια χώρα με μια περιπετειώδη «μυθική  ιστορία» προσπαθώντας να φτιάξει ένα διοικητικό σύστημα στους προχριστιανικούς χρόνους για να κυβερνηθεί ο λαός. Σ’ εμάς , πρώτοι ο Ιστορικός Γιάννης Κορδάτος, (Χριστιανισμός….) Η Λιλή Ζωγράφου,(Αντιγνώση)  Ο  Βασίλης Ραφαηλίδης  (Η μυθική ιστορία των Εβραίων) είχαν δει το Χριστό σαν Άνθρωπο, επαναστάτη, όπως το έβλεπε και ο Ιούδας (του Αμος Οζ) μέχρι πριν το σταυρό όπως εξηγεί στην διατριβή του «Εβραϊκές απόψεις για τον Ιησού» ο Σμούελ. Ο Ιούδας κατά τον ΟΖ δεν είναι προδότης, ο Ιούδας δεν κατάφερε να πείσει για το όνειρο του ούτε τον ίδιο τον Χριστό, τον ακολούθησε, άφησε τα πλούτη του, «για αυτόν τα τριάντα  αργύρια που του χρεώνουν δεν ήταν λεφτά που τα είχε ανάγκη αφού ήταν πλούσιος». Στο Σταυρό που τον οδήγησε, χωρίς να το θέλει ήταν γιατί πίστεψε  όσο κανείς άλλος πως ο Χρίστος μπορεί να Αναστηθεί, γιατί ήταν Θεός! Κι όταν διαπίστωσε πώς δεν ήταν και πέθανε, εκείνος κρεμάστηκε. Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | 2 Σχόλια

ΑΓΙΟΜΠΑΜΙ ΑΝΤΕΜΠΑΓΙΟ «ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ»

ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

«Η αγάπη είναι μια δοκιμασία»

«Η αλήθεια ποτέ δεν μένει στο σκοτάδι. Όπως κανείς δεν μπορεί να σκεπάσει τις αχτίδες του ήλιου με τα χέρια του, έτσι δεν μπορεί να σκεπάσει και την αλήθεια.»

Η Αγιομπάμι   Αντεμπάγιο, στο πρώτο μυθιστόρημα της, ανακαλύπτουμε μια Νιγηριανή ταλαντούχα συγγραφέα!

Μέσα στη δίνη κοινωνικοπολιτικών αναταραχών. Μέτα τις νοθευμένες εκλογές του 1984, θα ακολουθούσουν , πραξικόπημα, στρατιωτικές δικτατορίες. «Ας μπει πρώτα η χώρα στη δημοκρατία και όλα τα άλλα θα πάρουν τη σειρά τους.» Σε μια χώρα που μόνο θάνατο  γνωρίζει…. Η συγγραφέας μας μιλά για την θνησιμότητα των  παιδιών, για την θέση της γυναικάς μέσα σε παραδοσιακή πολυγαμίας οικογένειες, για την οδύνη του θανάτου, για την μητρότητα, τον πόνο, την αγάπη. «η αγάπη είναι μια δοκιμασία, με ποια έννοια όμως; Με ποιο σκοπό; Ποιος ορίζει αυτή τη δοκιμασία;

Ένα νέο ερωτευμένο ζευγάρι, μέσα σε ένα γάμο κτισμένος σ’ ένα ψέμα. Ο Ακιν, άντρας της Γετζιντέ .«Η ελπίδα ήταν πάντα το ναρκωτικό μου, το ναρκωτικό που δεν μπορούσα να κόψω. Αυτό έλεγε ο Ακίν, ελπίζοντας ότι η αλήθεια του δεν θα φανερωθεί. »Πίστευε τα ψέματα του και δεν δεχόταν την αλήθεια στον εαυτό του έβλεπε( απόλυτα φυσιολογική) την σεξουαλική του ζωή. Προκαλώντας προβλήματα στην γυναίκα του ,στον αδελφό του και στους υπόλοιπους. Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

Bernhard Schlihk«ΟΛΓΑ»

Bernhard Schlihk« ΟΛΓΑ»

«Η Χήρα μιας Γενιάς»

«Για τα παιδιά που καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος καταρρέει, ότι οι νίκες δεν φέρνουν την ειρήνη, ότι ο Χάρος έχει εγκατασταθεί στα σπίτια μας σαν να είναι ο πνευματικός μας πατέρας, ότι οι έννοιες πατρίδα, ηρωικός θάνατος, τιμή πίστη δεν είναι παρά μόνο λέξεις.»Για άλλη μια φορά ο Σλίνκ, με την ωραία μετάφραση του Απόστολου  Στραγαλινού, καταπιάνεται Εξαίσια! θαυμάσια! Και σε αυτό το βιβλίο του με την ατομική μνήμη, μιας  ηρωίδας  Γυναίκας  που ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό έρωτα της ζωής της, με την Ιστορία, για τα χρόνια που έζησε και ήταν μέχρι τα ενενήντα της! Ο άσβεστος πόθος της για τα πάντα! Και σαν να μας λέει ο Σλίνκ, Θα ήθελε να υπάρχουν και άλλες γυναίκες σαν την Όλγα να μην το βάζουν  κάτω, να είναι πάντα στης επάλξεις για το καλύτερο. Και ο καθρέφτης της Γερμανίας να είναι μέσα από τα μάτια της Όλγας.

Ο αφηγητής ο Φέντιναντ, νεαρός μαθητής της Όλγας, που στο τρίτο μέρος του βιβλίου, έχοντας μαζέψει της επιστολές της προς τον Χέρμπερτ. Μεγάλωσε σε φτωχικές συνθήκες, με μια γιαγιά, που από παιδί την απέρριπτε, δεν την ευχαριστούσε ότι προσπάθεια και να έκανε για να την ευχαρίστηση. Η παλιές διαμάχες με το εαυτό της αναβιώνουν από τα παιδικά της χρόνια μέχρι το θάνατο της.«Και να αγαπάς, ω θεοί, τι ευτυχία, γράφει ο Γκαίτε, θέτοντας το ν’ αγαπάς υπεράνω της ευτυχίας του ν’ αγαπιέσαι .Έτσι μπορεί να γράφει ποίηση όποιος ζει με την ασφάλεια ότι αγαπιέται.»«Εγώ τούτη την ασφάλεια δεν την είχα. Ποτέ.» Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

Juan Gabriel Vasquez «Η Μορφή των λειψάνων.»

«Τα ερείπια του αβαείου στο δάσος με τις βελανιδιές.1809-1810»

 

Juan Gabriel Vasquez, Η μορφή των λειψάνων .

Θα προτιμούσα τον πρωτότυπο τίτλο La forma de las ruinas, «Η μορφή των ερειπίων»- ας θεωρηθεί μια μικρή, γερμανική ρομαντική ροπή. Δεν αντιλέγω στη μετάφραση του Αχ. Κυριακίδη, που τόν θεωρώ κορυφαίο μεταφραστή, αλλά σκέφτομαι τον πλούτο των σημασιών που αφέθηκαν απ’ έξω, αφού η επιλογή της λέξης «λειψάνων» παραπέμπει περισσότερο σε αγίους και στην ιερότητα των οστών τους· και ό,τι αναφέρεται στο μυθιστόρημα δεν αφορά σε αγίους αλλά σε δαίμονες- της ιστορίας.

Ερείπια, λοιπόν, και θλιβερή αποσιώπηση για τα χαλάσματα της Ιστορίας στη σύγχρονη Κολομβία. Και έρχεται το βιβλίο του Vasquez ως νοητή συγγένεια και εκλεκτική συνέχεια ενός άλλου βιβλίου, του συμπατριώτη του Gabriel Garcia Marquez Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του.Ο αναγνώστης διαβάζει απνευστί τη Μορφή των λειψάνων και αναρωτιέται αν η κολομβιανή ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από μια αφορμή για να συλλογιστεί την ιστορία της δικής του χώρας, τις δικές του εθνικές και συλλογικές αποσιωπήσεις και θεωρίες συνωμοσίας, κι ας μην έχει ζήσει τον πόλεμο και την τρομοκρατία των καρτέλ, τον Εσκομπάρ με τον ζωολογικό του κήπο. Αίφνης, η ιστορία της Κολομβίας του 20ου αι., έτσι όπως παρουσιάζεται στο μυθιστόρημα του Vasquez, γίνεται κομμάτι μιας οικουμενικής τραγωδίας που διεγείρει την εναπομένουσα ενσυναίσθησή μας σε έναν κόσμο αδιάφορο για και απηυδησμένο από την Ιστορία, επιδεικνύοντας ανερυθρίαστα μια τερατώδη άγνοια. Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

Χάινριχ Μπελ«Μπιλιάρδο στις εννιάμισι»

Χάινριχ Μπελ.«Μπιλιάρδο στις εννιάμισι.»

 

«Μη βγει η μνήμη από τη βαθιά παγωνιά της.»

Το βιβλίο του Χάινριχ Μπελ, πολύ πρωτοποριακό, για την εποχή της έκδοσής του!

Και όπως λέει στο επίμετρο του ο Γιάννης Πάγκαλος, η δυτικογερμανική κοινωνία, δεν ήταν ακόμη ιδεολογικά έτοιμη να κοιταχτεί στον καθρέφτη! Και να αποδεχτεί τη ριζική επεξεργασία του παρελθόντος που «προτείνει» το κείμενο.Είναι ένα μυθιστόρημα «μνήμης»! Είναι Συμβολισμός, περί «αμνών και «Βούβαλων»! Είναι η ιστορία τριών γενεών της οικογένειας Φαίμελ, αρχιτεκτόνων.Οι Φαίμελ, δημιουργοί όσο και καταστροφείς, είναι με τη διττή τους υπόσταση, μια θεμελιώδη αντίθεση. Όλοι οι χαρακτήρες μιλούν για το παρελθόν τους. Διάγουν το βίο τους χαμένοι σε ένα διαρκές παρελθόν. Κάνουν ο,τι μπορούν προκειμένου, να μην έχουν παρόν. Οι ήρωες του βιβλίου μηρυκάζουν τα τραύματά τους, όσο οι «αμνοί» ξεχνούν το παρόν, οι «Βούβαλοι» είναι στη πρώτη γραμμή. Αυτό το βιβλίο μου προκάλεσε μόνο  ερώτησης! Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες | Σχολιάστε

THEODORE DREISER«Η ΚΑΡΙ ΜΑΣ»

 

 

 

Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2018

Απο το Blog Liborfilo

http://librofilo.blogspot.com/

 

 

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε