Το ιδανικο δεν ειναι να εχουμε αξια για τους αλλους. Το ιδανικο ειναι να αξιζουμε για μας τους ιδιους. «Clarissa Lispector»

cafe_2Ξεκινήσαμε σαν μια παρέα που συχνά συναντιόταν και μιλούσε για ιδέες, συγγραφείς και βιβλία, στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο της καρδίας μας, και κάποια στιγμή αποφασίσαμε να γίνουμε λέσχη που θα διάβαζε και θα συζητούσε σοβαρή λογοτεχνία, ικανή να μας πάει παραπέρα, να μας «ψηλώσει» το νου, να μας διασώσει την ανθρωπιά, να μας βαθύνει και να μας κάνει ουσιαστικότερη την επικοινωνία. Κι έτσι κι εφέτος για όγδοη χρονιά, συνεχίζουμε ν’ ακολουθούμε τα μονοπάτια της καρδιάς και της σκέψης.     

Advertisements
Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

JULIAN BARNES« Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ»

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ο πανικός όταν κλείνουν οι πόρτες»

«Ο γάμος είναι ένα κλουβί μέσα στο οποίο ζει ο εφησυχασμός!«Ο γάμος είναι μια κοσμηματοθήκη μέσα στην οποία συντελείται μια μυστηριώδης αλχημιστική αντιστροφή μετατρέποντας τον χρυσό, το ασήμι και τα διαμάντια σε απλά μέταλλα και χρωματιστά γυαλάκια. Ο γάμος είναι ένα για χρόνια  αχρησιμοποίητο υπόστεγο όπου μένει δεμένη μια παλιά βαρκούλα για δυο άτομα, διόλου αξιόπλοη  πια, με τρύπες στον πάτο και το ένα κουπί να λείπει. Ο γάμος είναι …«Σαν φραστικοί χείμαρροι  οι άνθρωποι θεωρούσαν ότι για κάθε πάθηση υπήρχε μία μόνο θεραπεία .Σιρόπι για τον πονόλαιμο, ιώδιο για τα τραύματα, ασπιρίνη για τα σημαντικότερα ζητήματα, κι αυτά Επιδέχονταν μοναδικές λύσεις. Η θεραπεία  για το σεξ ήταν ο γάμος , η θεραπεία για τον έρωτα ο γάμος, η θεραπεία για την  απιστία το διαζύγιο, η θεραπεία για τη δυστυχία η δουλειά, η θεραπεία για την απόλυτη δυστυχία το ποτό, η θεραπεία για τον θάνατο η εύθραυστη πίστη στη μετά θάνατον ζωή.» Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

ΧΑΒΙΕΡ ΘΕΡΚΑΣ «Ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ»

ΧΑΒΙΕΡ ΘΕΡΚΑΣ «Ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ»

Η ζωή είναι κύμα.

Ο Θερκάς καταγίνεται με έναν ψεύτικο ήρωα. Ένα ιστορικό πρόσωπο εν ζωή, τον 97χρονο σήμερα Ενρίκ Μάρκο. Ένα αριστούργημα, αξιοποιώντας  αριστοτεχνικά τους τρόπους του «μυθιστορήματος-χωρίς –μυθοπλασία.».»Υπογραμμίζει την  κρισιμότητα της Αλήθειας. Είναι ένα μυθιστόρημα το  οποίο στηρίζεται εξ ολοκλήρου πάνω σε πραγματικά γεγονότα. Ο Μάρκο σφετερίστηκε το παρελθόν των λιγοστών και λησμονημένων γενναίων της σύγχρονης Ιστορίας της Ισπανίας. Όπως και στους «οι στρατιώτες της Σαλαμίνας» μίλα για την ξεχασμένη μνήμη . Διαχωρίζει την ανάμνηση από την επινόηση. Όπως ο Μάρκος θυμάται ότι συνέβη ή αυτό που συμφέρει να θυμηθούμε ότι συνέβη. Στην Ισπανία μετά το θάνατο του Φράνκου θριάμβευε ή βιομηχανία της μνήμης, οι  άνθρωποι επιθυμούσαν να ακούνε τα ψεύδη που ο πρωταθλητής της μνήμης είχε να τους διηγηθεί. Η μνήμη είναι ατομική, μερική και υποκειμενική αντίθετα, η  Ιστορία είναι συλλογική  και φιλοδοξεί να είναι συνολική και αντικειμενική.  Η μνήμη και η Ιστορία είναι επίσης αλληλένδετες. Αλλά η μνήμη δεν είναι Ιστορία. Στο μυθιστόρημα του Πόλεμος και Ειρήνη ο Τολστόι λέει « ο άνθρωπος που συμμετέχει σ΄ ένα ιστορικό γεγονός δεν καταλαβαίνει ποτέ τη σημασία του» Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

ΕΡΝΕΣΤΟ ΣΑΜΠΑΤΟ «ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ»

ΕΡΝΕΣΤΟ ΣΑΜΠΑΤΟ

ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

«…έτσι κι αλλιώς, υπήρχε ένα μόνο τούνελ, σκοτεινό και μοναχικό: το δικό του.»

Ο Ερνέστο Σαμπάτο είναι ένας μεγάλος συγγραφέας που επινοεί και εκφράζει τον ηρώα του, να αφηγείται μια καταστροφική ιστορία έρωτα, πάθους ,ζήλιας που καταλήγει στο έγκλημα. Είναι εντυπωσιακό, το υπαρξιακό του παραλήρημα! Σου θυμίζει τον  ήρωα  του Φιοντόρ  Ντοστογιέφσκι  στο (Έγκλημα και τιμωρία). Εκφράζει έναν κόσμο της φαντασίας του, που αντιστοιχεί στην εικόνα του για τον κόσμο και για τη ζωή, στην ηθική του. Δεν έχει καθόλου τύψεις για το έγκλημα που έκανε. Σκοτώνοντας τη Μαρία Ιριμπάρνε Χάντερ, είναι σαν να σκότωσε το ΕΓΩ του στο καθρέφτη που κοιταζόταν. Είναι σε ένα νυχτερινό παραλήρημα, που ανθίζουν αλήθειες ανησυχητικές, αρνητικές και απειλητικές, που δείχνουν το  πρόσωπο εκείνο της  ζωής. Που ο Χουάν Πάμπλο δεν θα ήθελε να παραδεχθεί, δεν θα ήθελε να αναγνωρίσει.  Η προσωπική του εμπλοκή μεταμόρφωνε την ζωή της Μαρίας όπως αυτός νόμιζε, εκκρίνονταν το δηλητήριο του. «Υπήρξε ένας άνθρωπος που μπορούσε να με καταλάβει. Όμως ήταν ακριβώς ο άνθρωπος που σκότωσα.»

 

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

GEORGI GOSPODINOV «ΠΕΡΙ ΦΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ»

ΠΕΡΙ ΦΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

Ο κόσμος δεν είναι πια μαγικός!

Ένα βιβλίο για τις ανθρώπινες ανησυχίες, την ενσυναίσθηση και την απώλεια της, που φωτίζει ζητήματα όπως ή εγκατάλειψη και η απομόνωση. Χρησιμοποιώντας τον μύθο του Μινώταυρου ως κεντρική εικόνα του, ο αφηγητής κατασκευάζει έναν λαβύρινθο ιστοριών για την οικογένεια του, μεταπηδά σε διαφορετικές εποχές. Ο κόσμος φτιάχνεται κάθε φορά απ’ την αρχή. Στο παιδικό δωμάτιο του κόσμου, για να υποδεχτεί αυτό το παιδάκι.

Για το βλέμμα ενός παιδιού.                                 

Ο πρώτος χειμώνας.

Το πρώτο χιόνι.

Ο πρώτος άνεμος.

Το πρώτο σκυλί. Τα πρώτα σύννεφα.

«Σειρές ανθρώπων και γενεών, ποια να ήταν η αίσθηση του χρόνου και της αιωνιότητας αυτών πριν από μας, στη νύχτα των πρωτόπλαστων, όταν ζούσαν σε εφήμερες καλύβες,  άλλαζαν τόπους, μετρούσαν τη ζωή τους σε μέρες και νύχτες, σε αναμμένες και σβησμένες φωτιές… Η ιστορία μιας οικογένειας μπορεί να περιγραφεί με τις εγκαταλείψεις κάμποσων παιδιών της. Και η ιστορία του κόσμου, επίσης.»(σελ53) ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΩΝ. Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

ΕΚΤΟΡ ΑΜΠΑΔ ΦΑΣΙΟΛΙΝΣΕ«Η ΛΗΘΗ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ»

Η ΛΙΘΗ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ

Ένα βιβλίο καταπληκτικό,  συγκλονιστικά τρυφερό, γενναίο και έντιμο! Ο γιατρός Έκτορ Αμπάδ Γκόμες αφιέρωσε τα τελευταία του χρόνια, μέχρι και την ημέρα που έπεσε δολοφονημένος. Για την υπεράσπιση της κοινωνικής ισότητας και τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Δούλευε ακατάπαυστα, Αγωνιζόταν εναντίον της νέας πανούκλας της Βίας. Χρησιμοποιώντας το μόνο όπλο που του απέμενε: την ελευθερία της σκέψης.«Για την υπεράσπιση της ζωής και του πανεπιστημίου.»

«Το πανεπιστήμιο βρίσκεται στο στόχαστρο όσων επιθυμούν να μην αμφισβητεί κανείς τίποτα, να σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο, είναι ο στόχος εκείνων για τους οποίους η γνώση και η κριτική σκέψη αποτελούν κοινωνικό κίνδυνο.  Στη γνώση ότι συμβάλουμε στο να γίνει ο κόσμος καλύτερος πρέπει να είναι η μέγιστη ανθρώπινη φιλοδοξία!» Για ένα μικρό παιδί  που λάτρευε τον πάτερα του, και ο μπαμπάς του θεωρούσε, ότι το παραχάιδεμα των παιδιών είναι το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα.(ο τίτλος Εγχειρίδιο ανεκτικότητα) «Αν θέλεις να γίνει το παιδί σου καλό, κάνε το ευτυχισμένο, αν θέλεις να γίνει καλύτερο, κάνε το πιο ευτυχισμένο. Τα κάνουμε ευτυχισμένα για να γίνουν καλά και για να μεγαλώσει μετά η καλοσύνη την ευτυχία τους». Σε αυτό το βιβλίο είναι η προσπάθεια ν’ αφήσει  μια μαρτυρία για την πατρική μορφή, πως αισθανόταν για τα γεγονότα στη ζωή του.

«Είμαστε ήδη η λήθη που θα γίνουμε όπως έλεγε ο Μπόρχες. Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

ΙΜΠΡΑΧΙΜ ΑΛ ΚΟΥNI « ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ»

ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής!

Ο Αλ Κούνι με πολύ ποιητικό λόγο, έξω από τόπο και χρόνο, μιλά για της ερημικές εκτάσεις. Το βιβλίο μιλά για τη ζωή των νομάδων στην έρημο. Αφηγείται τις περιπέτειες του Ουχαγιάντ  και της καθαρόαιμης Μάχρι καμήλας του. Οι δυο τους έχουν μια σχέση αλληλεξάρτησης και συντροφικότητάς μέσα στο απέραντο ερημικό τοπίο .Οι δοκιμασίες τους διαδέχονται η μια την άλλη μέσα σε μια έρημο, που απ’  τον Βορρά την απειλούν οι (βάρβαροι) και απ’ Νότο ο λιμός και η ξηρασία. Τις περνάνε ωστόσο μαζί, κυνηγημένοι απ’ όλους. Σημαντικό σημείο του βιβλίου είναι το όνειρο του Ουχαγιάντ. Που εμφανίζεται ξανά και ξανά εν μέσω δοκιμασιών που περνά ο ήρωας,  αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής που τόσο πολύ πιστεύουν όλοι οι νομάδες της ερήμου, και όχι μόνο αυτοί.  Ο Αλ Κούνι υποστηρίζει ότι ο χρόνος στην έρημο είναι  χρόνος μεταφυσικός, μυθικός! Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συμβαίνουν την ίδια στιγμή, ότι η έρημος έχει τα πάντα. Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε

Angela Carter «Το μαγικό παιχνιδομάγαζο»

Συγκρίνοντας το βιβλίο του Andres Barba «Χέρια μικρά», μ’εκείνο της Angela Carter “The Magic Toyshop” (Το μαγικό παιχνιδομάγαζο).

Ξεκινάω από την προυπόθεση πως η ιστορία τού πρώτου βιβλίου είναι γνωστή, και για όσους την έχουν διαβάσει και ξαφνικά, από την μνήμη μου ξεχύθηκε η πλοκή και τα θέματα ενός άλλου έργου, του «μαγικού παιχνιδομάγαζου», της αγγλίδας συγγραφέως Άντζελα Κάρτερ. Κι επειδή πιστεύω στην συνομιλία των βιβλίων και στα συγκινονούντα δοχεία ανάμεσα σε πλοκές, ιστορίες, μεταξύ δύο τόσο διαφορετικών συγγραφέων, θα περιγράψω αυτό το δεύτερο βιβλίο, γιά να ξεσηκώσω τούς αναγνώστες του βιβλίου του Barba.Η ιστορία, λοιπόν, του δεύτερου αυτού βιβλίου αφορά την οικογένεια της έφηβης, 15χρονης Μέλανι, που, βλέποντας τον γυμνό εαυτό της στον καθρέπτη, και, δοκιμάζοντας το νυφικό τής μητέρας της, σε μιά πρώϊμη πρόβα της κατοπινής ενήλικης ζωής της, μαθαίνει ότι οι γονείς της, πολύ εύποροι και ανήκοντες στην ανώτερη κοινωνική τάξη της αγγλικής πρωτεύουσας, χάνονται σε αυτοκινηστικό ατύχημα, κι έτσι εκείνη και τα δύο μικρότερα αδέλφια της μένουν ορφανά, και πρέπει να πάνε να μείνουν στο σπίτι του αδελφού της μητέρας τους, του θείου Φίλιπ. Ο θείος Φίλιπ διαθέτει ένα μαγαζί όπου πουλάει τα παιχνίδια που κατασκευάζει˙ ανήκει στους οικονομικά αποτυχημένους της Κοινωνίας, κι έχει να τρέφει στο σπιτικό του, εκτός από τη γυναίκα του και τους δύο μικρότερους αδελφούς της. Τώρα, θα πρέπει ν’ αναλάβει και τα τρία ορφανά της ψηλομύτας κι επιτυχημένης αδελφής του. Συνέχεια

Posted in Όλες οι κατηγορίες, Ευρωπαϊκή λογοτεχνία | Tagged | Σχολιάστε